فصل اوّل در ولادت او - عليها السّلام . آورده‌اند كه چون خديجه در عقد و نكاح حضرت رسول - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - آمد و به سعادت وصالش ، دولت دو جهانى يافت ، زنان مكّه از بدبختى و بىدولتى خود طمع از وى ببريدند و هجرانش بر وصال برگزيدند . پس چون رسول - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - از پيش خديجه بيرون شدى ، او تنها بماندى ، كسى نه كه با او حديث كند و رازى گويد . خديجه از آن غمناك شدى تا چون حامله شد به فاطمه . هرگاه كه رسول بيرون شدى ، فاطمه در شكم مادر [ ، با مادر ] « 1 » سخن گفتى و وى را انس دادى تا روزى رسول - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - در مىآمد ، سخن ايشان بشنيد ، فرمود : اى خديجه ؛ با كه حديث مىكردى ؟ گفت : اين كودك كه در شكم من است با من سخن مىكند و مرا تسلّى مىدهد . فرمود : بشارت باد تو را كه جبرئيل خبر داد مرا كه او دخترى است كه او را نسلى ميمون باشد و از نسل وى امامان بود كه حجّتهاى خداى باشند بر خلقش و خلفاى « 2 » وى در زمين . « 3 » پس چون وقت ولادت فاطمه رسيد ، خديجه كس به زنان قومش « 4 » فرستاد ، بياييد و تولّاى كار

--> ( 1 ) . م : ندارد . ( 2 ) . م : خلقان . ( 3 ) . دلائل الامامه ، ص 8 ، مناقب آل ابى طالب ، ج 3 ، ص 340 . ( 4 ) . ق : ندارد .